از پيله تا پرواز

پیش نوشت:

سرنوشت این شعرگونه این بود که در ترافیک اتوبان صدر حدود یک سال پیش متولد شود و این یک سال هم رنج ناقص الخلقه بودن را به جان بخرد تا بعد از مدت ها سکوت من، در تابستان دیگری دوباره زاده شود.

 

پروانه می شوم

توی همین شهر که دود ناتمامش تمام گنجشک ها را مسموم کرده

و از بالای بزرگ راه های پیچ در پیج

می روم تا کهنسال ترین درختی که در جنوبی ترین نقطه ی شهر

هنوز از ترس اره های برقی

آیت الکرسی می خواند

و فوت می کند به آدم ها، به پروانه ها و پرنده ها

پروانه می شوم 

و بی دغدغه ی روزها و ثانیه ها

ساعت ها به تماشای بچه هایی می نشینم

که توی چهار راه ها گل می فروشند

و گلبرگ های صورت شان روز به روز تیره تر می شود

و روز به روز  ساقه هایشان فرسوده تر

عبور می کنم از تمام چراغ های قرمزی که هرگز سبز نمی شوند

و دور می زنم تمامی میدان ها را

و سرگیجه می گیرم از گیجی آدم ها

SBP0018548_P.JPG

پروانه می شوم

پیله ی تمام خوشبینی ها را می گشایم و هزار سوال

بال می گیرد در آسمان مه گرفته ی شهرم

هزار سوال در سقوط بی هنگام یک هواپیما بی جواب می ماند

هزار سوال به بهانه ی کودکان فلسطینی

هزار سوال به بهانه ی چیزی که حق من بوده و نمی دانستم

هزار سوال که بی پاسخ ذوب می شود

در گرمای کلافه کننده ی پیاده روهای شلوغ

و ذوب می شود در  عرق های صورت پیرزنی

که ساعت ها مچاله می ماند در اتوبوس های واحد

و ذوب می شود

در بستنی کودکی که سهمش از دیدار پدر

همین ثانیه های بی برکت است

 

پروانه می شوم  

و بال می گشایم تا بالای ماشین های پنجاه ساله ی حمل و نقل عمومی

و ماشین های تک سرنشین

که هجوم می آورند به زیرگذری که فاصله ی شرق تا غرب را می شکند 

که زندگی سرعت بگیرد 

ومن آهسته نگاه میکنم به تراکمی که تمامی ندارد

هیچ زمین لرزه ای این دل ها را نمی لرزاند

هچ بارانی این چشم ها را نمی شوید

و هیچ چیز را نمی شود طور دیگری دید

آسمان خراش ها از ما به خدا نزدیک ترند

می ترسم از طوفان بی نوحی که حواشی شهر را ویران کند

و هزاران نفر  فراموش شوند در بستر رودخانه ی خشکی که به دریا نمی رسد

 

تنه می خورم

از تصورات کودکانه ی ناتمامی که در هوا شناور است

مثنوی می سرایند در سرم از  تاراج

لیلی های بی کجاوه ی پایتخت

لیلی وار در من سقوط می کنند مجنون ها

دف می گیرند  در ازدحام خیابان ولیعصر

تمام پرسش های بی پاسخ

چرخ می خورند در هیجان لحظه های پروانه  بودنم

دور می زنیم خاطرات تمدن های باستان

و فن آوری های نوین را

که هیچ کدام دستی برای گشایش نبوده است

عبور می کنیم از تمام چراغ های قرمزی که هرگز سبز نمی شوند

دور می زنیم تمامی میدان ها را

دور می زنیم...

دور می زنیم ...

و  در این تسلسل بی حاصل باطل می شویم

بی آنکه عقربه ای از حرکت ایستاده باشد

در دل هایی که نمی لرزند 

و چشم هایی که شسته نمی شوند

* * *

تنه می خورم

از بلند ترین ثانیه های پروانه بودنم

و سقوط می کنم تا پایین ترین نقطه ی بودن

تا فراموش شوم در خاکستر هزار پروانه ی پیله گشوده

که در روزهای بحرانی آلودگی قرن جان می دهند

و آب از آب تکان نمی خورد در بستر رودخانه ی خشکی که به دریا نمی رسد

سقوط می کنم از بلند ترین ثانیه های پروانه بودنم

و در جنوبی ترین نقطه ی شهر

هنوز درختی آیت الکرسی می خواند

و فوت می کند به آدم ها 

 و پروانه ها

و پرنده ها...

15 شهریور 84 و 13 مرداد 85

 پی نوشت:

"البته او بی تقصیر بود، من هم تقصیری نداشتم. در هر جایی که نفس می کشیم، ذرات سرگردان عشق هم وجود دارد. گاه این ذرات به به شکل باران بر ر ما فرو می ریزند و گاه خارج از اختیار ما هستند مانند رگبار. کم ترین کاری که می توانیم انجام دهیم این است که زیر یک سقف پناه بگیریم و در ازدواج. درست همین نکته ایجاد مشکل می کند. همین دیدگاه سر پناه بودنش..."

دیوانه وار- کریستین بوبن

(البته بر خلاف آنچه پشت جلدش نوشته شده به نظر من این شاهکار بوبن نیست. مزه ی "فراتر از بودن" هنوز آنقدرها توی ذهنم مانده که سخت می توانم این را به عنوان شاهکارش بپذریم)

/ 17 نظر / 9 بازدید
نمایش نظرات قبلی
مونا زنده دل

صد بار گفتم بچّه را در خانه هاي خالي نگذار در پنج ِ عمودي که مي رود بالا که ... . . . به روزم

می نو

سلام بانو...... چه حال ؟ چه خبر؟! بعد از مدت ها هم که این ناقص الخلقه ی بی نوا رو بال و پر دادی ، توی دود و دم ناتمام و گرمای بی حساب و بستنی خنکی که آب میشه توی اینهمه دلهره!!! خدا رو خوش میاد؟!!!!

نيروانا

سلام گلم... اصل شعرها عربی هستند... از مجموعه اشعار نزار قبانی و دو دفتر شعر ديگر نزار چاپ لبنان...

محمد فهيمی

سلام.کاش می شد گاهی در تنهايی مثل شما نوشت.کودکانه و لطيف.انگار واقعن پروانه شده ايد دوست من.دوست دارم صدای بال پروانه ها را هم در خانه خودم بشنوم.درود...

ايلار

سلام. در مورد دوانه وار... يک کم عجيبه اسمش. فک کنم ديوانه بازی مناسب تر باشه. همون اون يکی ترجمه هه... نکته های توش پرشکوه بودن. قبول دارم که کسی که پلو دو ويق رو می خونه اين کار براش جذابيت کمتر داره .. اما من خيلی به اين فکر می کنم که بوبن چقدر به دنيای زنان نزديک می شود گاهی... درست يا غلط کاری ندارم. راوی نوشته های بوبن زن است. زنی که معمولا نه تنها ارزوی مردان هستند بلکه زنی که ارزوی خيلی از زن ها هم هست. بوبن شاهکار نويس نيست چون از زندگی طبيعی انسان های طبيعی می نويسه و طبيعی نويسی هنری است گمشده در دوران ما .. ديگه اين که .. خيلی دوست دارم کتاب ديوانه بازی رو ... لَ فول الوق ... يه جاش می گه: تقدس آسيب پذير است .. يه جای ديگه اش هم می گه حرف است که انسان ها را به هم ربط می دهد... به هم پيوند می دهد.. وقتی حرفي نباشه رابطه معنايی نداره ...

علی امينی

سلام میکده ی روباه بعد از یه مدت دوباره به روز شد .... با یه کار قدیمی..... گذشتن از تو.... برایم چقدر سنگین بود بخند شاپرکم!!... سرنوشتمان این بود ....منتظر حظور و کمکتون هستم یا دمی یا درمی یا قدمی یا قلمی

نازلی

درود بانو.... دلم پر از اندوه ابی شد. و دلم لبريز از پيچ های مارپيچ... و دلم پر از اندوه بارانی که بر اين دم دودی نمی بارد! پريااااااااااااااااااا کاش باز هم کنج <لرد> دمی بياساييم. چقدر واژه دارم ٬ نا گفته اما٬ نا تمام...

سلام